Mam trzydzieści jeden lat, od dwóch lat jestem na zwolnieniu lekarskim z powodu depresji, i jeśli ktokolwiek myśli, że depresja to tylko smutek, to niech spróbuje przez jeden dzień obudzić się z ciężarem, który nie pozwala wstać z łóżka, niech spróbuje przez jedną noc nie spać, bo myśli, które chodzą po głowie, są głośniejsze niż cokolwiek na zewnątrz. Ja przez te dwa lata straciłem wszystko. Pracę, którą kochałem – byłem grafikiem komputerowym w małym studiu, gdzie mogłem się realizować. Znajomych, którzy najpierw dzwonili, potem pisali, a potem przestali, bo nie wiedzieli, co powiedzieć. Dziewczynę, która wytrzymała rok, a potem powiedziała, że nie może już patrzeć, jak niszczę siebie i ją. Zostałem sam. W małym mieszkaniu, które wynajmowałem, z oknami zasłoniętymi roletami, żeby nie widzieć światła. Z komputerem, który stał w kącie, pokryty kurzem, przypominając mi, że kiedyś coś umiałem. Z życiem, które zamieniło się w wegetację. Wstawałem około południa, jadłem coś byle jakiego, włączałem telewizor, który leciał godzinami, nawet na niego nie patrząc, i tak do wieczora, kiedy znów kładłem się spać, żeby nie myśleć. I tak dzień po dniu, tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu. Aż pewnego wieczoru, kiedy po raz kolejny nie mogłem zasnąć, a myśli, które chodziły po głowie, były głośniejsze niż zwykle, sięgnąłem po telefon. Nie dlatego, że chciałem do kogoś zadzwonić. Po prostu potrzebowałem czegoś, co na chwilę je uciszy. Otworzyłem przeglądarkę, zacząłem bezmyślnie przeglądać strony, które nie miały ze sobą nic wspólnego, i wtedy, w tym swoim mechanicznym klikaniu, trafiłem na coś, co na chwilę przyciągnęło moją uwagę. Nie wiem, co to było – może kolory, może układ, może po prostu to, że było inne niż wszystko, co do tej pory widziałem. Zatrzymałem się na dłużej.

To była strona o grach. Normalnie bym ją zamknął, ale tamtego wieczoru, w tym stanie, w którym czułem, że nic już nie ma znaczenia, pomyślałem: a co mi tam. Kliknąłem. Strona była zaskakująco spokojna, bez krzyku, bez natrętnych reklam, i zanim się dobrze zorientowałem, już czytałem o tym, że są tam różne promocje, różne kody, które można wpisać, żeby dostać coś ekstra. Coś, co nazywało się epicstar kody. Brzmiało to jak hasło, jak klucz do innego świata, do którego nie potrzebowałem wychodzić z domu, nie potrzebowałem nikogo, nie potrzebowałem niczego poza tym, że jestem tu i teraz. Wpisałem jeden z nich, nie zastanawiając się, czy to dla mnie, czy to odpowiednie, czy to ma sens. Po prostu wpisałem. I wszedłem.

Wybrałem grę, która od razu przyciągnęła moją uwagę – coś związanego z kosmosem, z gwiazdami, z galaktykami, które wirowały na ekranie, tworząc wzory, które przypominały mi czasy, kiedy jako dzieciak rysowałem konstelacje na kartce papieru, zanim świat stał się szary. I w tej grze, w tych gwiazdach, w tych kolorach, które po raz pierwszy od miesięcy widziałem, poczułem coś, czego nie czułem od dawna – spokój. Nie ten spokój, który przychodzi z rezygnacji. Ten spokój, który przychodzi, kiedy na chwilę zapominasz, kim jesteś i co cię boli. Grałem godzinami, nie licząc czasu, nie licząc wygranych, nie licząc przegranych. Każdy spin to była podróż, każda wygrana to małe światło, a każda przegrana to tylko informacja, że tym razem nie wyszło, ale może wyjdzie następnym razem. I w tej prostocie, w tej beztrosce, w tym braku konsekwencji, znalazłem coś, czego nie dawały mi ani leki, ani terapia, ani żadne dobre rady – ucieczkę. Nie ucieczkę od problemów, tylko ucieczkę od myśli, które mówiły mi, że jestem do niczego.

Przez pierwsze tygodnie wracałem tam codziennie. To stało się moim rytuałem, moją jedyną stałą w życiu, które było jednym wielkim chaosem. Wstawałem, jadłem, czekałem na wieczór, kiedy mogłem otworzyć laptopa, wpisać swoje dane, kliknąć i wejść do swojego kosmosu. I w tym kosmosie, w tych gwiazdach, w tych kolorach, odnalazłem coś, czego nie szukałem – nadzieję. Bo po raz pierwszy od bardzo dawna czekałem na coś z niecierpliwością. Po raz pierwszy od bardzo dawna chciałem, żeby nadszedł kolejny dzień. Po raz pierwszy od bardzo dawna nie myślałem o tym, żeby się poddać. Moja terapeutka, do której chodziłem regularnie, zauważyła zmianę. Zapytała, czy coś się wydarzyło. Powiedziałem, że tak. Że znalazłem coś, co sprawia, że chcę wstawać rano. Nie powiedziałem, co to było. To było moje. Mój sekret. Moja mała gwiazda w ciemności.

Aż przyszedł ten wieczór, który zapamiętam do końca życia. Była sobota, padał deszcz, a ja siedziałem w swoim pokoju, który przestał być więzieniem, a stał się moją obserwatorium. Otworzyłem laptopa, wpisałem jeden z epicstar kody, które tym razem znalazłem w internecie, i wszedłem do swojej galaktyki. Grałem spokojnie, bez oczekiwań, po prostu ciesząc się każdym ruchem. I wtedy, w momencie, kiedy najmniej się tego spodziewałem, ekran zmienił się w coś, czego nigdy wcześniej nie widziałem. Symbol za symbolem, bonus za bonusem, gwiazdy, które układały się w konstelacje, o jakich tylko czytałem w książkach. Licznik wygranej rósł w tempie, które sprawiało, że czułem, jak serce wali mi w rytmie, który dawno zaginął. A kiedy wszystko się zatrzymało, a ja spojrzałem na saldo, odłożyłem laptopa, wstałem i podszedłem do okna. Odsunąłem rolety, które były zasłonięte od miesięcy. Na zewnątrz było ciemno, ale w oddali, między chmurami, widać było jedną gwiazdę. Patrzyłem na nią długo, a potem uśmiechnąłem się. Po raz pierwszy od dwóch lat. Prawdziwym uśmiechem.

To nie była kwota, która zmieniała życie. Nie kupię za nią domu ani nie wyjadę na wakacje. Ale była to kwota, która dawała mi coś znacznie ważniejszego – świadomość, że nawet w najciemniejszym miejscu, nawet w najgorszym momencie, może pojawić się światło. Że nawet kiedy myślisz, że nie ma już dla ciebie ratunku, może przyjść coś, co przypomni ci, że jeszcze jesteś. I ta lekcja, którą dostałem w najmniej oczekiwanym momencie, była warta więcej niż wszystkie pieniądze, które kiedykolwiek mogłem wygrać. Następnego dnia zadzwoniłem do swojej byłej dziewczyny. Nie po to, żeby ją przepraszać, nie po to, żeby prosić o powrót. Po to, żeby podziękować. Żeby powiedzieć, że wybiera się na drugą stronę. Że wracam. Ona przez chwilę milczała, a potem powiedziała, że czekała na ten telefon. Nie na przeprosiny. Na to, że wrócę.

Dziś, pół roku później, wróciłem do pracy. Nie do tej samej, bo tamto studio już nie istnieje, ale do nowego miejsca, gdzie znów mogę rysować, projektować, tworzyć. Wróciłem do znajomych, którzy przyjęli mnie z otwartymi ramionami, jakbym nigdy nie wyjechał. Wróciłem do życia. I co wieczór, kiedy wracam do domu, siadam na chwilę, otwieram laptopa i wracam do swojej galaktyki. Nie po to, żeby wygrać. Po to, żeby przypomnieć sobie, że czasem, żeby znaleźć drogę powrotną, trzeba najpierw zgubić się całkowicie. Że czasem, żeby zobaczyć światło, trzeba najpierw zaznać ciemności. I że te epicstar kody, które wpisałem tamtego wieczoru, były tak naprawdę kodem do samego siebie. I choć nigdy nie powiedziałem tego głośno, jestem za to wdzięczny bardziej niż za jakąkolwiek wygraną. Bo wygrałem coś, czego nie można przeliczyć na złotówki. Wygrałem siebie. I gwiazdy, które znów świecą na moim niebie.