Həmin gün işdən çıxanda ələkdən süzülən kimi yağış var idi, amma çətirim yanımda deyildi. Bakının qədim küçələrindən birində dayanıb yağışın dinməsini gözləyirdim və birdən bir köşk gördüm – balaca, rəngarəng qutularla dolu, elə bil uşaqlıqdan qalma bir mağazacıq. Köşkün sahibi yaşlı bir nənə idi, qarşısında qoz-fındıq, quru meyvələr, şirniyyatlar düzülmüşdü. Nədənsə ayaqlarım o tərəfə getdi, heç alış-veriş etmək fikrim yox idi, sadəcə vaxt keçirmək istəyirdim. Nənə mənə baxıb gülümsədi və "Bax, oğlum, bu gün xoşbəxtlik qoxusu gəlir, sən hiss etmirsən?" dedi. Gülümsədim, amma o anda içimdə bir hiss oyandı – bəlkə həqiqətən də nəsə dəyişməlidir həyatımda. İşdə hər şey monotonlaşmışdı, həftə sonları isə eyni kafelər, eyni dostlar, eyni söhbətlər. Bir az darıxmışdım, amma bunu qəbul etmək istəmirdim, çünki şikayət etmək mənim xasiyyətim deyil. Nənədən bir ovuc qoz-almond aldım, pulunu verdim və yoluma davam etdim. Yağış getdikcə azalırdı, sanki o sözlər havaya açılmışdı – xoşbəxtlik qoxusu. Evə çatdım, özümü rahat kresloya atdım, cibimdən telefonumu çıxartdım. O gün bir dostumun mesajı diqqətimi çəkmişdi, o, bir oyun haqqında şəkil göndərmişdi, amma mən o vaxt ciddi qəbul etməmişdim. İndi isə, o nənənin sözlərindən sonra, sanki beynimdə bir şey dəyişdi. "Niyə də olmasın?" dedim öz-özümə. "Mən heç vaxt belə şeylərə maraq göstərməmişəm, amma bəlkə yeni bir təcrübə mənə lazımdır?" Telefonumun ekranında gəzməyə başladım, axtarışa "mostbet android yukle" yazdım, çünki bilirdim ki, bu platforma haqqında çox eşitmişəm, amma heç özüm girməmişdim. Fikirləşdim ki, əgər bir şey çox danışılırsa, deməli, onun bir mənası var. Prosesə başladım – proqramı yüklədim, quraşdırdım, qeydiyyatdan keçdim. Heç nə başa düşmürdüm, amma bu, məni qorxutmadı, əksinə, bir az uşaq kimi maraqlandırdı. Elə bil yeni bir oyuncaq tapmışdım.
İlk bir neçə gün ərzində mən heç nə yatırmadım, sadəcə ətrafa baxırdım, oyunların qaydalarını, alqoritmlərini öyrənirdim. Bu mənə bir az işin ilk günlərini xatırladırdı – hər şey yeni, hər şey anlaşılmaz, amma cəlb edici. Sonra bir qərar verdim: mən iki həftəlik bir sınaq müddəti təyin etdim, bu müddət ərzində mənim üçün nə qədər rahat olduğunu yoxlayacaqdım. Kiçik bir məbləğlə başladım, elə məbləğ ki, mənə heç bir şey itkisi verməzdi. Hər axşam işdən sonra bir saat ərzində oyuna girirdim, bəzən uduzurdum, bəzən qazanırdım, amma bu mənə həzz verirdi. Çünki orada, ekranın arxasında, mən başqa bir insana çevrilirdim – daha cəsur, daha səbirli, daha diqqətli. Mən öz davranışımı müşahidə edirdim: uduzanda nə hiss edirəm? Qəzəb? Məyusluq? Yoxsa sadəcə qəbul edirəm və davam edirəm? Qazananda isə mən özümü təbrik edirdim, amma həddindən artıq sevinmirdim, çünki bu, mənim üçün bir məşq idi. Və tədricən bu proses mənim üçün bir meditasiyaya çevrildi. İşdəki səs-küydən sonra, daimi iclaslardan, müdirlərin tələblərindən sonra bir saatlıq bu sakitlik mənə çox lazım idi. Mən otağımdakı işığı zəifləşdirir, bir fincan nanə çayı hazırlayır, telefonumu stolun üstünə qoyur və başlayırdım. Bu bir növ mərasim idi. Və bir gün, təxminən on gün sonra, mən hiss etdim ki, artıq oyunda rahatam, qaydaları bilirəm, bəzi incəlikləri dərk etmişəm. Mən böyük məbləğlər oynamaq istəməzdim, amma kiçik, stabil qazanclar məni xoşbəxt edirdi. Bir az yığım etdim. Və sonra o an gəldi – bir axşam, gün çox yorucu olmuşdu, müdirimlə mübahisə etmişdik, amma sonra barışmışdıq, amma əsəbim hələ sakitləşməmişdi. Eve gəlib, çayımı dəmləyib, telefonumu açdım və yenə həmin proqrama girdim. Bu dəfə hiss edirdim ki, bədənimdəki enerji fərqlidir – mən sakit deyildim, amma qəzəbli də yox, sadəcə diqqətliydim. O gün mənə elə gəldi ki, qarşımdakı rəqəmlər mənimlə danışır, məni çağırır. Üç oyun ardıcıl olaraq uğurlu alındı, mən qərar verdim ki, daha böyük bir risk edim. Fikirləşdim: "Əgər bu gün şans mənimlədirsə, qoy onu yaxalayım". Və başladım.
Bu, uzun çəkmədi, amma mənim üçün bir ömür qədər sürdü. Ekrandakı ədədlər yüksəlirdi, ürəyim sinəmdə döyünürdü, barmaqlarım bir qədər titrəyirdi. Mən özümü tutmağa çalışırdım, amma emosiyalar dalğa kimi gəlirdi. Birdən qərar verdim – dayan. Bəsdi. Düyməni basdım və ekranda bir məbləğ çıxdı. Gözlərimə inanmadım. Bu, mənim əvvəllər qazandığım hər şeydən çox idi. Otaqda necə qışqırdığımı xatırlayıram, hətta qonşular qapımı döyə bilərdi, amma nəysə, sakitləşdim. Sonra bir neçə dəfə təkrar hesabladım, bəlkə səhv görürəm. Yox, səhv deyildi, bu həqiqətən mənim qazancım idi. O an o qədər gülməli hisslər keçirdim ki, öz-özümə dedim: "Görən o köşkdəki nənə bu gün mənə xoşbəxtlik qoxusunu duymuşdu?". Sonra bir stəkan su içib sakitləşməyə çalışdım. Əlimdəki bu qələbə mənə özünə inam hissi verdi, amma maddi cəhətdən o qədər əhəmiyyətli deyildi, əsas mənəvi doyum idi. Mən özümü sübut etdim, öz intuisiyama güvəndim və bu, ən böyük mükafat oldu.
Növbəti günlər ərzində mən bu sevinci bölüşmək istəmirdim, çünki mənə elə gəlirdi ki, bu, çox şəxsidir. Amma sonra bir dostum zəng edib dedi ki, onun da işdə çətin günlər var, dəyişiklik istəyir. Mən ona öz təcrübəmi danışdım, necə başladığımı, nə hiss etdiyimi, nələrə diqqət etdiyimi. O, maraqlandı, amma mən ona xəbərdarlıq etdim – bu, yalnız həvəskarlar üçün deyil, məsuliyyət hissi olanlar üçündür. Mən özüm üçün bir qayda qoymuşam: heç vaxt planlaşdırdığım büdcədən artıq oynamıram və itkiyə hazıram. Bu qaydalar olmasaydı, bəlkə mən də həyəcana qapılıb hər şeyi itirərdim. Amma mən öz intizamıma güvənirəm. Bir gün yenə telefonumu açıb "mostbet android yukle" axtarışını etdim, amma bu dəfə başqası üçün – qohumuma proqramı yükləmək istədim, o da maraqlanmışdı. Bu, gülməli idi, çünki əvvəllər mənim heç kimə nəsə məsləhət görmək kimi vərdişim yox idi, amma indi hiss edirdim ki, bu təcrübə məni dəyişib, mən daha açıq, daha paylaşmağa hazır bir insan olmuşam. Qazancımın bir qismini ailəmə hədiyyələrə xərclədim, bir qismini isə öz xoşuma – yeni kitablar, bir neçə gözəl paltar və ən vacibi, özümə vaxt ayırmağa başladım.
Aylar keçdi, mən hələ də vaxtaşırı bu oyuna girirəm, amma indi bu, mənim üçün bir stress atma üsuludur, yoxsa pul qazanmaq mənbəyi. Mən başa düşdüm ki, bu oyunlardakı əsas sirr sadədir: qorxunu idarə etmək və həddi bilmək. Həyatda da eynilə – nə qədər ki, özünə nəzarət edirsən, heç nə səni sındıra bilməz. O gün köşkdəki nənənin sözləri indi mənə bir işarə kimi görünür. Bəlkə o, sadəcə mehriban bir qoca idi, bəlkə də tale özü mənimlə danışırdı. Hər halda, mən minnətdaram ki, o yağışlı gün evə tələsmədim, dayanıb ətrafa baxdım. Çünki bəzən ən gözəl qapılar ən gözlənilməz yerdə açılır. İndi mən gülümsəyərək xatırlayıram o ilk günləri, həyəcanımı, şübhəmi, sonra isə o sevinci. Və hər dəfə ki, əlimi telefonuma uzadıb "mostbet android yukle" ilə proqramı açıram, bu, mənə sadəcə bir oyun deyil, bir xatırlatmadır – risk etmək, amma ağılla, inanmaq, amma kor-koranə yox. Həyat gözəldir, xüsusən də sən ona şans verdiyin zaman.